#dag99: Hara hachi bun-me

80% eten. Daar moet ik even aan wennen. Ik ga er zelfs
een beetje Japans van kijken, zie je?!

Op het Japanse eiland Okinawa wonen de meeste honderdjarigen ter wereld. En ze zijn nog eens superfit ook. Nu hoef ik niet perse 100+ te worden. Tenminste, ik denk nu van niet. Maar als ik in de richting begin te komen heb je best kans dat ik daar anders over ga denken. Heel fit oud worden; dat wil ik wel. En daar ben ik vast geen uitzondering in. Sinds ik de 30 gepasseerd ben, word ik me steeds bewuster van het feit dat ik mijn conditie als oude bes niet aan het toeval moet overlaten. Ik ben er heilig van overtuigd dat het vruchten afwerpt om daar nu alvast in te investeren. Niet pas beginnen als je de eerste gebreken begint te vertonen.

Dus toen ik hoorde van de Okinawanezen (of Okinawa's, Okinawanders, Okinawi; ik heb geen idee hoe ze heten. Inwoners van Okinawa in ieder geval) moest ik natuurlijk meteen van de hoed en de rand weten. Hun geheim schijnt te schuilen in een eetpatroon dat voor meer dan 80% bestaat uit groenten, fruit, peulvruchten en granen. De rest vullen ze aan met sojaproducten (nul komma nul zuivel), veel vette vis en een heel klein beetje vlees (zo'n 3%). Maar dat niet alles: de toverzin van dit kwieke volkje luidt Hara hachi bun-me. En betekent zoveel als 'Eet tot je voor 80% verzadigd bent'. Dat klinkt simpel, maar hoe weet je dat je voor 80% genoeg hebt gegeten? Ik heb werkelijk geen flauw idee. En daar schijn ik niet de enige in te zijn. Wij zijn het gevoel met wat we nodig hebben compleet kwijt te zijn geraakt, volgens diëtiste Susan Dopart, die zich in het leefpatroon van de inwoners van Okinawa heeft verdiept. Volgens haar zou je moeten beginnen met de helft te eten van wat je eigenlijk zou willen eten en dan de tijd nemen om te voelen hoe dat gaat. Eten totdat je geen trek meer hebt is eigenlijk al genoeg. Je moet dat verzadigde gevoel helemaal nooit bereiken, want daar word je nou juist zo sloom van en zorgt voor de welbekende after dinner dip.

Ik moet zeggen, it makes sense. En dus probeerde ik het vandaag. Maar potverdorie zeg, wat is het moeilijk! Je moet heel langzaam en bewust eten om niet over dat punt heen te gaan. Zodra je een beetje druk op je maag krijgt, weet je dat je genoeg hebt volgens Susan. Maar dat vereist wel dat je zeeën van tijd hebt cq neemt. Anders voel je het namelijk pas nadat je je bord leeg hebt. Dat gebeurde mij natuurlijk. Maar... oefening baart vast kunst. Ik ga dit sowieso een week oefenen en dan kijken of het beter gaat.