#dag12: Zilver-vies-rijst-chaos
Zilvervliesrijst. Ik ben er niet van. Al sinds ik het huis uit ben en zelf mag bepalen wat ik eet, komt er standaard witte rijst op tafel. Liefst van die kleffe, plakkerige basmati. Natuurlijk weet ik dat de volkoren variant gezonder is. Dat weet iedereen. Maar waarom? Dat was mij dan weer niet geheel bekend. Ik nam aan dat het iets met vezels te maken zou hebben. Net zoals dat met wit- versus bruinbrood het geval is.
Nou kwam ik van de week een artikel tegen over vitamine B12. Dat schijnt dus het antwoord op alle wereldproblemen te zijn als we personal trainer en bestsellerauteur Jesse van der Velde (wie kent hem niet) mogen geloven. Het wordt namelijk niet voor niets de energie-vitamine genoemd; effectiever dan een kop koffie in de morgen, betrokken bij de stofwisseling van elke (ja echt elke!) cel in je lichaam, beschermt je hersencellen en heeft een positieve invloed op je geestelijke gesteldheid. Dus: je wordt er wakker, dun, slim en minder labiel van. Die moest ik hebben! Mijn enthousiasme werd iets getemperd toen ik verder las en zag dat ik... je raadt het al...het beste mijn geliefde witte plakrijst om kon ruilen voor de variant met origineel vliesje. Maar ach, het was al heel wat jaren geleden dat ik het at en je smaak schijnt om de 7 jaar te veranderen dus hoogste tijd om het weer eens te proberen.
Voor het verhaal zou het leuk zijn als ik zou schrijven dat ik neuriënd naar de winkel snelde om vervolgens met alle liefde en in een handomdraai een heerlijk, gezonde maaltijd op tafel te toveren. Maar dat was dus niet zo. Ik deed gehaast en oververhit tussen alle bedrijven door een rondje door de Ap, kwakte het op het aanrecht en deelde mede dat we iets met groenten en kip en zilvervliesrijst gingen eten. Want ik kook dus eigenlijk nooit. Daar liggen mijn kwaliteiten zeg maar niet echt. Want: geduld, organisatorisch talent en iets wat op gestructureerdheid lijkt voor nodig. Gelukkig vullen Reijer en ik elkaar bijzonder goed aan en is hij er een ster in. Hij deed dus wel dat ding met die handomdraai en *pling* op tafel.
Ik ging er van uit dat de jongens het verschil niet echt zouden proeven. De eerste hap was er niets aan de hand. Dat stemde me hoopvol. Bij hap twee vroeg kleine Reijer met zijn mond nog vol: "Wat is dit?" Toen ik hem antwoordde dat hij zijn mond eerst leeg moest eten en dat het by the way zilvervliesrijst was, riep hij me verafschuwd (met mond nog steeds vol) toe "Wááát? Zilver-vies-rijst?" Waarop ik moest lachen en het hek dus van de dam was. Vol interesse begonnen ze de pan te bestuderen hoe die vieze rijst (want dat zilver waren ze voor het gemak vergeten) er dan 'los' uit zag en niemand at meer wat. Ik vond het ook nog steeds geen feest. Misschien moet ik toch uitzondering op mijn regel maken en hier dan wél gewoon een potje pillen van kopen.
