#dag16: Bijna-dood-ervaring in het aquarium
Oh. My. God. Ik wist niet meer hoe het voelde om zo stuk te zijn. De bevallingen van de jongens had ik net verdrongen, maar volgens mij voelde ik me daarna ongeveer net zo als nu. Of misschien was dat wel minder erg.
Vorige week werd ik via Facebook uitgedaagd om mee te doen aan de spinningles bij Sportschool Health Get things done bij mij om de hoek. Dat is een piepklein sportschooltje met allemaal ruiten waar je in een soort aquarium zit. Ik was er al vaker langs gelopen en had me al even vaak afgevraagd wie zichzelf in godsnaam voor zijn lol zo vol in de etalage ging zitten afpeigeren, maar dat waren mijn medespingenoten dus.
Anyway; beloofd was beloofd dus ik ging er met frisse tegenzin om iets voor achten naar binnen. Ik werd hartelijk ontvangen door Juf Naomi, Petra (degene die me had uitgedaagd) en de rest van het klasje. Na een kort praatje begonnen we en werd direct duidelijk dat mij bepaalde informatie was onthouden. Namelijk dat Juf Naomi best aardig lijkt op het eerste gezicht, maar dat ze een soort rode waas voor haar ogen krijgt als ze een fiets ziet. Wat ik haar niet had verteld is dat ik eigenlijk helemaal niet zo van sporten, laat staan van zweten houd. Dat besloot ik ook niet te doen, want ze leek me het type dat als een terriër achter me aan zou gaan zodra ze over die informatie beschikte.
Dus trapte ik vrolijk mee en vroeg na het eerste kwartier quasi nonchalant of de les eigenlijk een half uur of een uur duurde. "We gaan zo lang door als we doorgaan" antwoordde ze. Oh. Dus. Dat leek me niet echt een uitnodiging om verder te vragen. Volgens mij begon ze toen wat te vermoeden, want kort daarna gaf ze met luide stem aan dat ik best wat weerstand bij mocht draaien. Ik vond het wel oké gaan en afgezien van de enorme pijn in mijn billen van dat harde zadel, had ik nog niet echt klachten. Maar we bleken dan ook nog in de warming up te zitten.
Al snel ging het volume van de muziek en ook van de stem van Juf Naomi omhoog. Holy mac wat kon ze schreeuwen. Best eng eigenlijk. Ik durfde ook niet nep te draaien aan mijn weerstand (iets wat ik wel serieus overwoog, hoe kinderachtig) want dat zou ze vast doorhebben. Dus al snel was ik én aan het sporten én echt enorm aan het zweten. Bah. Er leek geen einde aan te komen en er moest weerstand bij en bij. Ik dacht dat ik dood ging. Ik keek om me heen en zag ook de anderen vechten voor hun leven.
Net toen ik twijfelde of ik stiekem de weerstand eraf zou draaien óf Juf Naomi voor van alles en nog wat uit zou gaan maken, riep ze dat we in de laatste 7 minuten beland waren. Volle bak vooruit dus. Kom op, dit moest ook ik nog even vol kunnen houden. 7 minuten; dat is helemaal niets, zo hield ik mezelf voor. Ik krijg mijn haar niet eens geföhnd in 7 minuten. De jongens niet aangekleed in 7 minuten. De jongens al helemaal niet uitgekleed in 7 minuten. En zo begon ik allemaal dingen af te lopen die ik niet eens in 7 minuten zou kunnen doen.
Voordat ik iets had bedacht wat echt 7 minuten duurde, was het klaar. En voelde ik me toch wel echt heel voldaan. En vond ik Juf Naomi toch eigenlijk best wel een koningin dat zij me over de streep had getrokken om het vol te houden. Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik daar toch echt niet volgende week weer van de partij ben en dat die 20 seconden workout meer my cup of tea is.
Vorige week werd ik via Facebook uitgedaagd om mee te doen aan de spinningles bij Sportschool Health Get things done bij mij om de hoek. Dat is een piepklein sportschooltje met allemaal ruiten waar je in een soort aquarium zit. Ik was er al vaker langs gelopen en had me al even vaak afgevraagd wie zichzelf in godsnaam voor zijn lol zo vol in de etalage ging zitten afpeigeren, maar dat waren mijn medespingenoten dus.
Anyway; beloofd was beloofd dus ik ging er met frisse tegenzin om iets voor achten naar binnen. Ik werd hartelijk ontvangen door Juf Naomi, Petra (degene die me had uitgedaagd) en de rest van het klasje. Na een kort praatje begonnen we en werd direct duidelijk dat mij bepaalde informatie was onthouden. Namelijk dat Juf Naomi best aardig lijkt op het eerste gezicht, maar dat ze een soort rode waas voor haar ogen krijgt als ze een fiets ziet. Wat ik haar niet had verteld is dat ik eigenlijk helemaal niet zo van sporten, laat staan van zweten houd. Dat besloot ik ook niet te doen, want ze leek me het type dat als een terriër achter me aan zou gaan zodra ze over die informatie beschikte.
Dus trapte ik vrolijk mee en vroeg na het eerste kwartier quasi nonchalant of de les eigenlijk een half uur of een uur duurde. "We gaan zo lang door als we doorgaan" antwoordde ze. Oh. Dus. Dat leek me niet echt een uitnodiging om verder te vragen. Volgens mij begon ze toen wat te vermoeden, want kort daarna gaf ze met luide stem aan dat ik best wat weerstand bij mocht draaien. Ik vond het wel oké gaan en afgezien van de enorme pijn in mijn billen van dat harde zadel, had ik nog niet echt klachten. Maar we bleken dan ook nog in de warming up te zitten.
Al snel ging het volume van de muziek en ook van de stem van Juf Naomi omhoog. Holy mac wat kon ze schreeuwen. Best eng eigenlijk. Ik durfde ook niet nep te draaien aan mijn weerstand (iets wat ik wel serieus overwoog, hoe kinderachtig) want dat zou ze vast doorhebben. Dus al snel was ik én aan het sporten én echt enorm aan het zweten. Bah. Er leek geen einde aan te komen en er moest weerstand bij en bij. Ik dacht dat ik dood ging. Ik keek om me heen en zag ook de anderen vechten voor hun leven.
Net toen ik twijfelde of ik stiekem de weerstand eraf zou draaien óf Juf Naomi voor van alles en nog wat uit zou gaan maken, riep ze dat we in de laatste 7 minuten beland waren. Volle bak vooruit dus. Kom op, dit moest ook ik nog even vol kunnen houden. 7 minuten; dat is helemaal niets, zo hield ik mezelf voor. Ik krijg mijn haar niet eens geföhnd in 7 minuten. De jongens niet aangekleed in 7 minuten. De jongens al helemaal niet uitgekleed in 7 minuten. En zo begon ik allemaal dingen af te lopen die ik niet eens in 7 minuten zou kunnen doen.
Voordat ik iets had bedacht wat echt 7 minuten duurde, was het klaar. En voelde ik me toch wel echt heel voldaan. En vond ik Juf Naomi toch eigenlijk best wel een koningin dat zij me over de streep had getrokken om het vol te houden. Maar eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik daar toch echt niet volgende week weer van de partij ben en dat die 20 seconden workout meer my cup of tea is.
 |
| Sportschool Health Get things done; vanavond was ik één van de visjes in het aquarium. |
 |
| Zou je er echt zó uit gaan zien als je hier vaak komt?! |
 |
| Hier kon ik weer een beetje lachen. Lang geleden dat ik zó kapot was! |
